Kəşfiyyatın Mixaylosu Şəhid kapitan Mühüd Orucovun döyüş yoldaşı Vətən Müharibəsi Qəhrəmanı Zaur Hüseynovun Mühüd Orucov haqqında xatirələri:
Zabitlik məktəbi, rütbədən uca bir ad — Kəşfiyyatın “Mixaylosu”
Bu yazı Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin kapitanı, Aprel döyüşlərinin qəhrəmanı, şəhid Mühüd Qurban oğlu Orucovun zabit və döyüş yolunda onunla çiyin-çiyinə xidmət etmiş döyüş yoldaşının xatirələri əsasında qələmə alınmışdır.
Mühüd Orucovu mən ilk dəfə Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrdə xidmət etdiyimiz bölmədə tanıdım. Bu tanışlıq sadəcə eyni silahı daşıyan iki hərbiçinin yolu deyildi — bu, əsl zabitliyin nə olduğunu öyrəndiyimiz bir məktəbin başlanğıcı idi.
Mühüd zəka ilə iradənin, nizam-intizamla insanlığın nadir vəhdətini özündə birləşdirən zabit idi. O, yalnız peşəkar hərbiçi deyildi — öz şəxsi heyətini tanıyan, anlayan və arxasınca aparmağı bacaran komandir idi. Tələbkar və sərt zabit idi, ancaq heç vaxt ədalətdən kənar davranış nümayiş etdirməzdi.
Biz xidmətə yeni gələndə “əsl zabit necə olmalıdır?” sualının cavabını nizamnamələrdən yox, Mühüdün gündəlik davranışından, qərarlarından və münasibətindən öyrənirdik. O, bizim üçün sadəcə böyük rütbəli zabit deyildi — xidmət yolumuzda bir kompas idi.
Təlimlərin maraqlı, dinamik və keyfiyyətli keçməsi üçün daim yeni ideyalar irəli sürərdi. Dediyini özü edərdi. Boş vaxtlarında idman edər, şəxsi heyəti idmana həvəsləndirərdi. Çünki o yaxşı bilirdi: fiziki hazırlıq zəifdirsə, döyüşdə iradə də sınar.
Mühüd Orucov Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin döyüş tapşırıqlarını ilk yerinə yetirən zabitlərdən biri idi. Döyüşdə özünü yox, tapşırığı düşünən komandir idi. Elə buna görə də kapitan rütbəsində tabor komandiri olmuş nadir zabitlərdən biri oldu. Bu, onun peşəkarlığının, liderliyinin və şəxsi nüfuzunun açıq göstəricisi idi.
Mühüd tabor komandiri təyin olunanda mən qrup komandiri idim. Rütbə artımı ilə məsuliyyətin daha da ağırlaşdığını bildiyim üçün onunla münasibətdə məsafə saxlayırdım. Əvvəlki səmimi, qardaşcasına ünsiyyəti kənara qoymuş, artıq yalnız xidmət çərçivəsində — əsgəri salamlaşma ilə kifayətlənirdim.
Bir gün məni uzaqdan görüb saxladı. Üzümə baxıb dedi:
— Qağa, niyə yaxın gəlmirsən?
Dedim:
— Sən artıq tabor komandirisən. Kənardan uyğun görünməz…
Gülümsədi. Həmin o arxayın, amma qətiyyətli baxışı ilə dedi:
— Belə şeylərə fikir vermə. Rütbə adamı böyütməz. Əsas odur ki, mərd, dürüst, vətənpərvər zabit olasan. Qalanı hamısı ikinci dərəcəlidir.
Bu qısa dialoq Mühüd Orucovun kimliyini tam ifadə edirdi. O, rütbəni şəxsi heyyətlə öz arasında sərhəd etmədi, məsuliyyətə çevirdi. Özünü şəxsi heyətindən ayıran yox, şəxsi heyətə daha yaxın olan zabit idi.
Göstərdiyi igidliyə və peşəkarlığa görə dəfələrlə Azərbaycan Respublikasının Müdafiə Naziri və Ölkə Başçısı Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev tərəfindən medal və qiymətli hədiyyələrlə təltif olunmuşdu. Amma Mühüd üçün ən böyük mükafat — şəxsi heyətinin ona olan inamı idi.
2016-cı ilin Aprel döyüşlərində düşmənin təxribatının qarşısını almaq üçün tabor komandiri kimi Mühüd Orucov da döyüş meydanına atıldı. O, bizim düşməndən ələ keçirdiyimiz postun sol cinahındakı düşmən postunu ələ keçirərək şəxsi heyəti ilə birgə özü də döyüşürdü. Onun heyətində Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı Pəncəli Teymurov da vardı.
Düşmən çoxsaylı tanklar və piyada qüvvələri ilə Mühüdün müdafiə etdiyi mövqelərə hücuma keçdi. Tanklar və artilleriya ilə mövqeləri atəş altında saxladılar, piyadalarla basqın etməyə çalışdılar. Lakin Mühüd Orucov öz şəxsi heyəti ilə dəfələrlə bu hücumların qarşısını aldı.
Mövqelər tank mərmilərinə tab gətirmədi…Amma Mühüd tab gətirdi.
Son anda yaralı şəxsi heyətini həmin mövqelərdən uzaqlaşdırdı. Özü isə düşmənlə təkbaşına döyüşərək, son nəfəsinə qədər müqavimət göstərdi və şəhidlik zirvəsinə ucaldı.
Mühüd Orucov rütbəsi ilə yadda qalan zabitlərdən olmadı. O, xarakteri ilə xatırlanır. Vəzifə dəyişə bilər, rütbə arta bilər, amma qəhrəmanlıq hər zaman dəyişməz qalır — Mühüd bunu həyatı ilə sübut etdi.
Mühüd Orucovu tanıyan hər kəs üçün o, sadəcə bir zabit deyildi. O, xidmətin necə keçirilməli olduğunu göstərən bir ölçü, döyüşdə hansı istiqamətdə getməli olduğunu bildirən bir kompas idi. Rütbə onun üçün üstünlük yox, məsuliyyət anlamı daşıyırdı. Məhz buna görə Mühüd Orucov bu gün yaddaşlarda rütbəsi ilə yox, zabitlik məktəbi kimi qalır — kəşfiyyatçı dəqiqliyi, komandir iradəsi və insan ləyaqəti ilə.
Bu gün Mühüd Orucovun adı kəşfiyyat tariximizdə səssiz, amma möhkəm iz kimi qalır. O iz nə şüarla, nə gur sözlərlə çəkilib — o iz vicdanla, fədakarlıqla və sədaqətlə yazılıb.
Zabitlər dəyişir, nəsillər dəyişir. Amma zabitlik məktəbləri dəyişmir. Mühüd Orucov da məhz belə bir məktəb idi. Onun adı rütbədən uca qaldı. Onun yolu isə Vətənə doğru aparan ən düz yol oldu.
