Azərbaycan futbolunun tarixində elə dövrlər olub ki, azarkeş sevgisi hər cür həddi aşıb. “35 minlik stadionumuza 40 min azarkeş gəlirdi” ifadəsi məhz bu qızıl dövrün parlaq göstəricisidir. Bu sözlər o zamanlar futbolun xalqın həyatında nə qədər mühüm yer tutduğunu, idmana olan dərin inamı və bağlılığı əks etdirir.
Belə bir mənzərə, yəni stadionun tutumundan artıq tamaşaçı qəbul etməsi, azarkeşlərin komandalarına olan inamının və dəstəyinin bariz nümunəsi idi. Tribunalar rəngarəng şərflərlə, bayraqlarla bəzənir, hər qol sevinci meydanı silkələyirdi. Bu cür matçlar adi bir oyun olmaqdan çıxıb, əsl bayrama çevrilirdi, minlərlə insanın ortaq sevinci və həyəcanı yaşanırdı.
O illərdə futbol təkcə idman növü deyil, həm də sosial həyatın ayrılmaz hissəsi idi. İnsanlar həftə sonlarını stadionlarda keçirməyə can atır, sevimli komandalarının uğurları ilə yaşayır, məğlubiyyətlərinə üzülürdülər. Bu, bir növ ortaq milli ruhun, cəmiyyətin birlik və bərabərlik hissinin təzahürü idi.
Təəssüf ki, müasir dövrdə stadionlarımızda belə izdihamı görmək nadir hallara çevrilib. Hazırda bir çox klublar azarkeş cəlb etməkdə çətinlik çəkir, tribünlər çox vaxt boş qalır. Bu vəziyyət, keçmişin parlaq anlarını xatırlayarkən, indiki dövr üçün düşünməyə və futbolun inkişafı istiqamətində yeni strategiyalar hazırlamağa vadar edir.
Keçmişdəki bu coşqunu geri qaytarmaq üçün futbolun idarəetmə orqanları, klublar və azarkeşlər birgə səy göstərməlidir. Uğurlu çıxışlar, keyfiyyətli oyun, infrastrukturun inkişafı, azarkeşlərlə düzgün kommunikasiya və klubların ictimaiyyətlə sıx əlaqələri bu prosesdə əsas rol oynayır.
Həmin dövrlərdəki stadion atmosferi, hər bir futbolçunun, məşqçinin və azarkeşin xatirələrində silinməz izlər buraxırdı. Bu, futbolun sadəcə bir oyun deyil, həm də güclü emosiyalar, birlik və milli qürur mənbəyi olduğunu sübut edirdi. Bu ruhu canlandırmaq Azərbaycan futbolunun gələcəyi üçün böyük əhəmiyyət kəsb edir.
