Son dövrlər Yaxın Şərqdə İran ətrafında gərginliklər yenidən pik həddə çatıb. Analitiklər və beynəlxalq müşahidəçilər potensial hərbi münaqişə ssenarilərini ciddi şəkildə müzakirə edir, lakin bir çoxları bu müharibənin əsl səbəbləri və hədəfləri barədə fərqli fikirlər irəli sürürlər. Bəzi ekspertlər hesab edir ki, bu gərginliklər regionda müəyyən məsələləri gündəmdən çıxarmaq üçün süni şəkildə yaradıla bilər.

Bu tezisin tərəfdarları iddia edirlər ki, İranla müharibə iki əsas məsələni qlobal və regional diqqətdən yayındırmaq məqsədi daşıyır. Bu məsələlər daxili siyasi böhranlar, iqtisadi çətinliklər və ya digər regional münaqişələrin həlli ola bilər ki, böyük bir hərbi əməliyyat fonunda arxa plana keçsin. Beləliklə, müharibə bir növ “tüstü pərdəsi” funksiyasını yerinə yetirə bilər.
Müşahidələr göstərir ki, bəzi tərəflər öz “cəsarət”lərini nümayiş etdirməyə meyilli olsalar da, real “güc” faktoru ilə hesablaşmaq məcburiyyətindədirlər. Hər hansı bir hərbi addım regionun güc balansını kökündən dəyişə bilər və gözlənilməz nəticələrə yol aça bilər. Cəsarət təqdirəlayiq keyfiyyət olsa da, gücün real təsirlərini nəzərə almamaq fəlakətlə nəticələnə bilər.
İranla genişmiqyaslı bir müharibənin region üçün dağıdıcı nəticələri olacağı şübhəsizdir. Bu, yalnız hərbi itkilərlə deyil, həm də iqtisadi çökmə, miqrasiya dalğaları və uzunmüddətli sosial-siyasi qeyri-sabitliklə müşayiət olunacaq. Region dövlətləri və beynəlxalq ictimaiyyət bu ssenarinin qarşısını almaq üçün səylərini birləşdirməlidir.
Diplomatik həll yolları və danışıqlar masası hərbi müdaxilədən daha üstün tutulmalıdır. Gərginliyi azaltmaq və qarşılıqlı etimadı bərpa etmək üçün beynəlxalq vasitəçilik mexanizmlərinin fəallaşdırılması vacibdir. Regionun gələcəyi hərbi qarşıdurmanın deyil, sülhün və əməkdaşlığın üzərində qurulmalıdır.
Bu kontekstdə, hər bir tərəfin öz maraqlarını ifadə etməsi normaldır, lakin bu maraqların regionun ümumi təhlükəsizliyinə və sabitliyinə zərər verməməsi əsas şərtdir. Güc nümayişi əvəzinə, konstruktiv dialoq və qarşılıqlı anlaşma yolu ilə problemlərin həlli prioritet olmalıdır.









