Dohada ötən həftəsonu keçirilən panel müzakirələrdə Azərbaycan Prezidentinin köməkçisi Hikmət Hacıyev bir sıra diqqətçəkən açıqlamalar verib. Həmin açıqlamalar regionda barışıq və əməkdaşlıq mühitinin bərqərar olmasında Bakının həlledici rolunu bir daha təsdiqləyir. Eyni zamanda, Güney Qafqazda sülh, təhlükəsizlik və çoxtərəfli əməkdaşlığın şərtlərini məhz Azərbaycanın diktə etdiyini isbatlayır.
Sözsüz ki, bu, tarixi missiya olmaqla yanaşı, böyük bir məsuliyyətdir. Ona da şübhə yox ki, Azərbaycan regionun aparıcı və açar ölkəsi kimi bu missiyanın öhdəsindən layiqincə gələcək. Buna onun həm siyasi-diplomatik və hərbi resursları, həm də iqtisadi-energetik və logistik imkanları kifayət edir. Yetər ki, bəzi xoşniyyətli olmayan böyük dövlətlər prosesə pəl vurmasınlar…
“Biz Cənubi Qafqazda yeni reallıqlar və yeni status-kvo yaradırıq. Əvvəllər daha çox müharibədən danışırdıqsa, indi ən çox sülh mövzusu diqqətdədir”.
Bunu Doha forumunda Hikmət Hacızadə deyib. O, xüsusi qeyd edib ki, tarixi Vaşinqton anlaşması bölgəni tamamilə dəyişəcək. Bölgəmizdə son 30 il ərzində münaqişə və müharibənin hökm sürdüyünü xatırladan Hacıyev, nəhayət, buna son qoyulduğunu söyləyib. “Mən bunu tez-tez Cənubi Qafqaz üçün “Kemp-Devid sülh modeli” adlandırıram. Əlbəttə, hər bir münaqişə fərqlidir. Hər bir geosiyasi kontekst də fərqlidir. Amma əminəm ki, bu sazişin təsiri də oxşar olacaq”, – Hikmət Hacıyev qeyd edib.
Prezident köməkçisi onu da vurğulayıb ki, Azərbaycan konkret olaraq, Nikol Paşinyan hökuməti ilə deyil, erməni xalqı ilə sülh anlaşması imzalamaq istəyir. Məntiqlidir. Çünki bu, Ermənistanın sükanı arxasında kimin olmasından asılı olmayaraq, bütün zamanlar üçün legitimliyini saxlayacaq bir sənəd olmalıdır…
Kapitulytant ölkədə radikal-revanşistlərin, özəlliklə daşnakların və terror yuvası kilsənin tək qayğısı da elə budur: Paşinyanın hazırkı müharibə konstitusiyasını sülh konstitusiyasına çevirməyə, oradan Azərbaycan və Türkiyəyə qarşı ərazi iddialarını çıxarmağa imkan verməmək. Alınacaqmı? Qarşıdakı aylarda görəcəyik.
Ümid edək ki, növbəti parlament seçkiləri və konstitusiya referendumuna qədər hakim qüvvənin ictimai dəstəyi artacaq ki, azalmayacaq. Əks halda, erməni xalqını yeni bəlalar gözləyir. Başqa sözlə, bu toplunun taleyi indi heç vaxt olmadığı qədər öz əlindədir. Qarşıda isə iki yol var: Nikol Paşinyanın inkişafa və təhlükəsiz mövcudluğa aparan “real Ermənistan” yolu, bir də Ermənistanın olan-qalan dövlətçiliyinin axırına çıxacaq “miatsum” yolu.
Qısacası, erməni xalqı Azərbaycanın onun üçün açdığı tarixi şans pəncərəsini öz əli ilə qapatmamaldıır. Çünki sülh prosesi ikitərəfli yol kimidir, gərəkdir ki, qarşı tərəf də eyni konstruktiv yanaşma sərgiləsin ki, ortaq səylər bəhrə versin. Zəngəzur dəhlizi ilə bağlı məsələ də eyni qəbildəndir. Yalnızca Bakı və Ankaranın öz payına düşən kommunikasiya xətlərini, yolları bərpa etməsi kifayət deyil, vacibdir ki, Ermənistan da 43 km-lik yolu qaydaya salsın.
Necə deyərlər, “yarımçıq hamiləlik olmur, o ya var, ya yoxdur. Sülh də elə. Uzanan yarımçıq sülh hələ barışıq, sülh sayılmaz və özündə savaş riski daşıyır. Yəni bu, əslində müharibə vəziyyəti kimi bir şey. Özümüzü aldatmayaq. Böyük sülh ya var, ya da yoxdur. Sülh müqaviləsi imzalanmayıbsa, demək, müharibə də bitməyib…
Analitik xidmət,
Musavat.com
